 |
 |
|
| در گذرگاه سایه ها زندگی میکنم کسی مرا نمیبیند اما تا مرگ آخرین سایه زنده ام تا زمانی که خورشید بمیرد |
|
غریبم ، تنهایم می گذارم قدم در ساحل اشکهایم حتی جایی پایم هم مجال یاریم را ندارد و از پس هر قدمی مرا ترک می گوید می روم و می روم اما انتهای را نیست از برای این ساحل چرا این آغاز را پایانی نیست ؟ چرا این بی کسی را یارایی نیست ؟ چرا این سکوت را آوایی نیست ؟ چرا این ساحل را آرامی نیست ؟ چرا …. در زمزه های بی امان باد موجها می غرند واز انکار اشکهای چشمان مغرور من گلایه می کنند آه ای چشمان بغض آلود من ، نگاهی نیست که شما را نظاره کند پس غرور کاذب خود را برشکنید و این دریای کوچک خروشان را به اقیانوسی آرام تبدیل کنید. افسوس افسوس که اشکها نمی سوزانند گرنه این ساحل نامنتهی را هم به آتشکده ای سوزان مبدل می ساختم . در توقف هر ثانیه ای و گذر هر سایه ای با این تفکر زندگی می کردم که چرا تنهاییم اما امروز با گذشت زمانی چند ، یافتم که همدم یار من در تمام زندگی همین تنهایی بود . . . . سایه |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و ششم مرداد 1387ساعت 0:23 توسط سایه |
|
|
غریبم ، تنهایم می گذارم قدم در ساحل اشکهایم حتی جایی پایم هم مجال یاریم را ندارد و از پس هر قدمی مرا ترک می گوید می روم و می روم اما انتهای را نیست از برای این ساحل چرا این آغاز را پایانی نیست ؟ چرا این بی کسی را یارایی نیست ؟ چرا این سکوت را آوایی نیست ؟ چرا این ساحل را آرامی نیست ؟ چرا …. در زمزه های بی امان باد موجها می غرند واز انکار اشکهای چشمان مغرور من گلایه می کنند آه ای چشمان بغض آلود من ، نگاهی نیست که شما را نظاره کند پس غرور کاذب خود را برشکنید و این دریای کوچک خروشان را به اقیانوسی آرام تبدیل کنید. افسوس افسوس که اشکها نمی سوزانند گرنه این ساحل نامنتهی را هم به آتشکده ای سوزان مبدل می ساختم . در توقف هر ثانیه ای و گذر هر سایه ای با این تفکر زندگی می کردم که چرا تنهاییم اما امروز با گذشت زمانی چند ، یافتم که همدم یار من در تمام زندگی همین تنهایی بود . . . . سایه |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و ششم مرداد 1387ساعت 0:22 توسط سایه |
|
|
دلم تنـگ است و ایـن غـمها بهـانست همـه دردم به دردی عاشـقانسـت بدین مـــحراب که جانم را خزان است خوشا عطر رخت در باد وزان است به گردم نغمه ها سویت چه رام است مرا حتـی صدایت را به کـــام است تو میــدانی که احـوالـم چه حال است مرا خندان لبی بی تو مــحال است تو میــدانی که مــیـلادم کنـــون است نگاهی منتظر آغـشته خــون است اگر گـویم خوشـــم گـــویا فـریب است غریبان را غریبگـــویی غریب است نــگاهـــم گـــاه به دالان کــویــر است تن خشکــیده ام رنــدان پیـر است کمی بر ما ببخش از لطف،که بابـست به دیدارم بـیا هر چند که خــوابست تو می دانی کـه دردم از زمـــان است مرا این آتش و شـور از نــهان است تو پیغامی ندادی، گر چه سخت است ولی این انتــظار پــایـان وقت است دلم سر شار از عشق و بی گلایست بدان این آخـــرین ، میـــلاد سایست
م.سایه |
|
+ نوشته شده در
شنبه هجدهم خرداد 1387ساعت 17:46 توسط سایه |
|
|
یک آهنگه که من با چند تا از دوست های گیتاریستم یکی از شعرامو خوندم اگر خوب نبود به بزرگواریه خودتان ببخشید چون در حد آماتوره و هیچ افکت صدایی خاصی روی صدای من و موزیک ها نیست و همش دستیه : صدایه خالص گیتار و خواننده اگر مشکلی در دانلود بود حتما تو نظرات بگین دوست دار شما : سایه در ضمن نام آهنگ هست :
سفر به سلامت
برای دانلود گزینه ی قرمز را بزنید |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 23:26 توسط سایه |
|
|
بیا باران به بالـینـم بیا افـشا کـن این راز را که می دانم تو می دانی غم پنهان این ساز را
بیا بنشین که من خاکم ، کویری غرق بی آبی بیا بنشین که پر دردم منم این قصه را، راوی
بدان این زخم خورشید است که در من کهنگی دارد نباشد خون به رگ هایم ، تـنـم بــس تشـنگی دارد
در این شبهای بی مهتاب صدای ناله ای جاریست
لبم در فــکر بـی آبـی ، تـنم رنجـور بی خوابیست
چه شد احوال ما ای داد که اینگونه غریب ماندیم
شقایق های وحشی را از این آغوش خود راندیم
کسی آمد ز دور دست ها همان کاو مطرب ما بود
همان کاو زخم دل می شد همان کاو مرحم ما بود
کسی که آمـد و خنـدید دل مـا غـرق سیـمـایش
نهان شد در صدای باد ، کجا رفت قامت سایش
تـنم روزی بهاری داشت به بالینش قوایی داشت
مرا این قبله ی هستی ، خدایی را ، خدایی داشت
ببین اکنون چه تن داریم ، قبایی کهنه پوشالی
دلی تـنها لبی زخمی ، سرابی سبز ، ولی خالی
م.سایه |
|
+ نوشته شده در
جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 20:28 توسط سایه |
|
|
عشق یعنی قطــره و دریـــا شــدن عشق یعنی از کنون فردا شدن عشق یعـنی غـربـت و فاصــله ها عشق یعنی از ازل تنهــا شدن عشق یعنی آهه دل سـوزی چو نی عشق یعنـی از افـــق بر پا شدن عشق یعنی پـر زدن بـی بـال و پـر عشق یعنی از فقان نجـوا شدن عشق یعنی مـــردن پــــروانــه ای عشق یعنی از طلوع شب ها شدن عشق یعنی رقص برگ در قلب باد عشق یعنی غرق این غم ها شدن عشق یعنـی گم شـدن در سـایه ها عشق یعنی من ، تو ، تا ما شدن
م. سایه |
|
+ نوشته شده در
جمعه سی ام فروردین 1387ساعت 16:7 توسط سایه |
|
|
یه طاقچـه ی خالی شده خـونه ی تاریـک غمم یه پـنـجـره رو بـه کـویر ٬ شـده تـمــوم مـاتـمم
دار و نــدارم از زمــون خاکــی پــر از تــرک شده قلب غریب و زخمی ام خسته از این فلک شده
یه روز و روزگاری بود ما بودیم و یه شاخه گل قصه ی عاشـقـی ز مـا امـا و آخه واسـه گل
کمون خنـده ی لباش ابر تو رویام شده بود یه لاله ی سـرخ کبود تموم دنیام شده بود
چه روزای قشـنگی بود خـاطـره هایی موندگار خوندم به گوش آسمون مارو همین بس روزگار
اما نمی دونم چرا دلخوشـی کام ما نشد واژه ی تلـخ تنهایی جــدا ز بخـت ما نشد
یه روز یه نانجیـب اومد شاخرو با گل نیمه چید عشق مارو از ما گـرفت نـمـوند و مـرگ ما ندید
از اون به بعد بود که دلم نشست یه گوشه غصه خورد تو چشـم خیــس پـنــجـره مـاه انگـاری خـنـدیـد و مـرد
دلم می خواد فقط یه بار یه بار دیگه ببینمش برای لحظه ای شـده تو آغـوشـم بـگیـرمـش
الان یه عمر منتظر چشـام به پیـچ جـاده هـاست لاله ی مهربون من کی می دونه خونت کجاست
م.سایه
|
|
+ نوشته شده در
شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت 17:2 توسط سایه |
|
|
اگر از آیــنــه ها قـصـه ی واهــی گـفـتـم و از آن پـیـر گـــــدا قصه ی شـاهی گـفتم اگـر از دامــن گــل بــوی بــهـار آوردم از غم تنگ بـلور قصـه ی ماهـی گفتم اگر از چشم جهـان کوزه گـری بی خـاکم و از آن ســر نـهان قـصه ی رازی گفتم اگر از قاصـدکـان بـی خبری کـارم بود و از آن خانه ی دوست قصه ی راهی گفتم اگر از قامــت نـور ره به خموشـی بـردم و از آن خـالق جـان قصـه ی مـانی گفتم در دلم صحبت آن نیست که دعـوی بکنم من حـقیـرم همه ایـنـان چـو یـه راوی گفتم نیتم بلبلکان دانند و آن ساقی پــــیر این همــه از طــلـب رخـصـت یاری گفتم
م.سایه |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دوازدهم فروردین 1387ساعت 1:11 توسط سایه |
|
|
مطربی گوشه نشیـن ٬ عاقـل تـرین دیـوانـه ام سالهاست شوریده حال در کنج این می خانه ام جام مِــی پرباد ز مِــی لیک مِــی خوری اینجا حرام هر که او تن داد به مـِـی کرد ایـن رسـالـت را تمام غـم ما از درد نـبـاشد غـم مـا بـی دردیست هر که او را درد نباشد رسم او نامردیست از مـــیــان هــمـه عـــالـم مـرا کــردنـد ٬ شاه شـاه شـهری که زمـین را به شــبش کـردنـد ماه عاقبت از غم خورشید همه تن سایه شدم سخــنی از نفــس عشـق یا همان آیه شدم م.سایه |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 1:14 توسط سایه |
|
|
سلام دوستان گلم پیشاپیش فرا رسیدن عید را تبریک میگوییم این نثر را برای بهار گفتم اگر ساده و غیر حرفه ای است . مرا ببخشید چون هنوز اول راهم
ریشه دارد در خاک در دل سبز کویر
تک درختی کهنه
خوش نسیمی جاری
خبر از خوی بهار
آفتابی که ندارد سر سازش به میان
زیر آن سرو کهن سایه ای بیدار است
تکیه بر ساقه ی پیر
می نشیند مردی می نویسد شعری
از خزان دل خویش
جاده ای از دوردست
مثل رودی آرام
می درد دامن دشت
یک مسافر در راه
مقصد او اما
انتهای جاده نیست
مقصد او انگار جاده ای بارانیست
غنچه ای می خندد از بهار دوستی
گوشه ای از این دشت
مطربی آوازخوان
یک قناری سفید
خبر از نو دوستی
از برای خفتن
هر طرف آغوشیست
بستری از گلها
قصه ی بهبودی
ساز گل بی تار است
کس ندارد تن زخم
ز جفای خاران
زانکه اینجا هر گل ، لاله ای بی خار است
چه بساطی بر پاست
اینچنین غوغایی
عطر حسّی جاری
باده ای اینجایی در میان این دشت
جان غم خاموشیست
هر بهار را رازیست این بهار را ، دوستی |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و چهارم اسفند 1386ساعت 15:31 توسط سایه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
سلام : به وبلاگ
آخرین سایه خوش آمدید من سید مصطفی هستم تخلص > م. سایه < را انتخاب کردم و در زیر شعر های خودم این نام را قرار می دهم ID : akharin_saye |
| نوشته های پیشین |
|
مرداد 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 |
| پیوندها |